سلام د وستان.

یادش بخیر یه زمانی به فکر  تشکیل انجمن افتادم و تصمیم گرفتم از این طر یق روابط  مستحکمی میان رشته کتابداری و دانشجویان این رشته برقرار کنم.چون میدونستم جو حاکم خیلی مساعد نیست ۳ ماه کامل برنامه ریزی کردم و با ادکایی ها در ارتباط بودم تا انجمن رو از همون اولش با فعالیتهای برنامه ریزی شده راه بندازیم و زمان و اشتیاق بچه ها رو از دست ندیم.

الحق و الانصاف هم موفق عمل کردیم.زمانی که فقط ۵ تا انجمن در دانشگاه وجود داشت که اونم فقط ۳تاش فعال بود، انجمن کتابداری شکل گرفت.کارگاه برگزار کرد،جلسات منظمی داشت،حضوربچه ها پررنگ بود،دوتا وبلاگ راه انداختیم اونم کاملا فعال،نشریه چاپ کردیم،در جشنواره برترین های سال کتابداری شرکت کردیم و با وجود فقط ۴ ماه فعالیت با انجمنهایی مثل الزهرا که داشت دهمین همایش سالانه خودشو برگزارمیکرد رقابت کردیم.نشستهای کتابداران فردا و اکثر مراسم های ادکا رو شرکت کردیم،درمجمع عمومی ادکا شرکت کردیم و برای اولین بار یک کرمانشاهی عضوهیئت مدیره ادکا شد.کادراجرای برگزاری همایشهای انجمن شهر بودیم،سال بعدش که انجمن های د انشگاه از ۵ تا به ۳۵تا انجمن تبدیل شدن با افتخار گفتیم که در عرض یک سال چقدر فعالیت داشتیم و دبیر انجمنمون شد دبیر شورای دبیران ۳۵ تا انجمن دانشگاه (کتابداری که تا سال پیشش فقط زمانی اسمش به زبون بچه های رشته های دیگه میومد که بخندن،الان یه رشته قابل احترام بود براشون.)خلاصه اینکه اینقد فعال و مهم شدیم که برای همه مراسم ها و جشنواره ها رسما دعوتمون میکردن و به کارمون اعتماد داشتن.

زمانی که فارغ التحصیل شدیم نگران بودیم که انجمنمون تموم شه،دوست داشتیم ادامه د اشته باشه،بچه های جدید رو تشویق کردیم،راهنماییشون کردیم،امیدوار بودیم که همچنان فعال بمونن.وقتی نماینده بردیم مجمع عمومی ادکا و کمک کردیم که عضوهیئت مدیره شه تا کرمانشاه باعزت و افتخار قبلش در ادکا بمونه  و  اینجا هم د بیرانجمن شه،چون مطمئن بودیم که فعاله،خیالمون راحت شد.احساس کردیم نوزاد نوپا اما قوی انجمنمون رو بدست کسایی سپردیم که حاضرن از دل و جون براش مایه بذارن و به فعالیتهاش اد امه بدن و بزر گش کنن.

اما.........

متاسفانه فقط بعد ازگذشت چند ماه میبینیم که هیچ خبری ازانجمن وانجمنی هامون نیست.وقتی بچه های رشته های د یگه که با مشورت های ما انجمنشون رو راه انداختن و حالا هر کدوم غروری دارن که به اینجا رسیدن اما همچنان ما رو با دیده احترام نگاه میکنن و  ازمون میپرسن از  انجمنتون چه خبر ؟رو مبینیم،فقط تاسف میخوریم.وقتی میبینیم که جشنواره برترین ها داره برگزار میشه و ما نماینده نداریم تاسف میخوریم.

بچه ها ما خشت اول رو کج نذاشتیم که الان اینجورییم.

واقعا چرا؟چرا اینجوری شدین؟

انجمنی ها کجایید  که یادتان بخیر..........